Wie deze columns vaker leest weet al langer dat ik regelmatig mijn zorgen uitspreek over kinderen en overgewicht. Met een kleintje van vier en alle kennis omtrent diabetes is dat natuurlijk niet zo verwonderlijk. Maar hoe moeilijk is het om hiermee iets positiefs te doen wanneer je omgeving lijkt te denken: "het zal mijn tijd wel duren". Ja jóuw tijd wel, maar die van je kinderen?

Hoewel ik probeer mijn dochtertje zoveel mogelijk gezond te laten eten, wil ik haar natuurlijk ook wel eens wat lekkers geven. En dat willen opa en oma ook en sinds ze op de basisschool zit ook alle moeders van vriendinnetjes waar ze nu 's middags wil spelen. Kortom, ik heb het niet alleen voor het zeggen wat mijn kind te eten krijgt. Want ik ga ook niet zover dat ik het haar verbied terwijl andere kinderen het wel mogen. Geestelijke gezondheid is ten slotte ook veel waard nietwaar? Maar wat was ik boos toen op het laatste bezoek aan het consultatiebureau haar gewicht voor het eerst bóven de gemiddelde lijn zat terwijl haar lengte keurig vlak iets eronder bleef, net zoals alle keren daarvoor. De arts verzekerde mij dat het prima was, en zo ziet ze er ook uit, maar toch kookte ik. "Zie je wel" spookte het door mijn hoofd. Ik sprak het niet uit, wetende dat ik mezelf alleen maar gek zou maken en dat niemand ermee geholpen zou zijn. Toch blijft het me bezig houden. En wat een heerlijkheid. Vandaag tijdens het uitgestelde intake gesprek voor de kleuterschool kaartte ik het onderwerp aan met de vraag of de school ook bewust bezig is met het "voorlichten" van kinderen over gezonde voeding. De juf in kwestie keek me aan en het leek alsof ook zij eindelijk erkenning kreeg voor haar strijd tegen alle koekjes die voor de pauze aan kinderen worden meegegeven. Binnen een paar minuten was het geregeld dat ik voor één van de thema-avonden iets over het onderwerp zou vertellen. Ik pretendeer echt geen omslag te kunnen maken. Maar onze kinderen gezond laten opgroeien, kan alléén als álle pappa's en mamma's hieraan meewerken!