Ik ben van nature positief ingesteld en heb van mijn diabetes eigenlijk nooit echt een probleem gemaakt. Natuurlijk, je baalt wel eens, maar gebeurt iedereen wel eens. Afgelopen week zei iemand echter tegen me toen ik kort uitlegde wat diabetes type 1 nu zo ongeveer was: daar ben je dan zeker wel zo'n beetje de hele dag mee bezig he?. Stilte in mijn hoofd. Ja, eigenlijk is dat wel zo. Je bent er de hele dag mee bezig.

De hele dag bezig zijn met diabetes. Wat betekent dat eigenlijk? In eerste instantie merk je het niet. Het is eigenlijk net zo gewoon om je bloedglucose te prikken als je uit je bed komt dan het gewoon is om je aan te kleden of tanden te poetsen. Het hoort er gewoon bij. En in feite reageer je op de waarde die je van het schermpje leest. Als ie te laag is smeer je chocopasta op je brood, als ie te hoog is, pomp je een beetje extra. Maar dat is vooral zo wanneer het om standaard dingen gaat. Slapen doe je iedere nacht; en als ik 's avonds voor het slapen gaan bloed heb geprikt, sta ik zelden op met een bloedglucose die niet klopt. Maar overdag is het een ander verhaal. Geen dag ziet er hetzelfde uit en dat betekent inderdaad dat je in feite continu aan het controleren bent of de verhouding koolhydraten, insuline en lichaamsbeweging zo heeft uitgepakt als ik me had voorgesteld. Het weerhoudt me er overigens niet van om alles te doen wat ik wil en als het goed gaat hoor je mij niet klagen. Maar al die keren dat je onverwacht in een voetbalwedstrijdje terecht komt met de buurtkinderen, sta je steevast na 10 minuten met een hypo aan de kant. Ik wel tenminste. En uit eten gaan resulteert ook zelden in een normale bloedsuiker voordat ik naar bed ga; om maar niet te spreken van de schommelingen die volgen op het bijstellen ervan. Ik probeer het maar steeds als een incident te zien dat ik zo snel mogelijk ter plekke wil oplossen. Want als je verder gaat denken, lijkt het inderdaad of je er de hele dag mee bezig bent..