Het bekende ongelukje dat in een klein hoekje zit. Einde van de tweede kerstdag. Mijn vader brengt een paar stoelen naar zolder terwijl een deel van de familie in de kamer zit en er in de keuken koffie wordt gezet. Een heleboel herrie vanuit het trapgat en daarna stilte. Geen stoel die opgeraapt wordt, geen stoer gebrul waaruit blijkt dat er gelukkig niks aan de hand is. Als ik als eerste de hal in ren ligt mijn vader met gesloten ogen onder aan de trap.

Achteraf klinkt het als een noodkreet: pappaaaa! Maar het helpt wel. Hij doet zijn ogen open, verzekert dat er niets aan de hand is en wankelt lijkbleek naar de bank. Nog geen 10 seconden later staat hij op om bordjes naar de keuken te brengen, compleet verdwaasd. Hou hem in de gaten zegt mijn man die vijf jaar lang in een verzorgingstehuis heeft gewerkt. Dit is niet goed. Iedereen is echter allang blij dat de beste man weer loopt en praat en volledig lijkt te functioneren. Pappa, je moet even je bloedsuiker prikken gebied ik (ik ken de eigenwijze reactie en hoop dat er in mijn stem doorklinkt dat hij er beter aan doet mijn advies niet te weigeren). Tegen alle verwachtingen in gaat hij op zoek naar zijn prikapparaat die hij niet kan vinden. Vreemd, achteraf blijkt het daar te liggen waar hij altijd ligt. Zou het dan toch niet zo goed gaan? Gelukkig, hij zit 4,7. Geen hypo alhoewel de waarde wat laag is zo vlak na de maaltijd. Gedwee eet hij twee glucosetabletten maar weet niet meer welke dag het is, wat hij zojuist heeft gegeten en je ziet dat hij dat zelf ook vreemd vindt. Mijn man belt de noodarts en legt kort de situatie uit. Uit zijn antwoorden blijkt dat de arts vraagt of hij bij bewustzijn is en ik vrees dat ze zullen zeggen dat hij met een aspirientje moet gaan liggen en dat we moeten kijken of het erger wordt. Ik wil dat u nu komt zegt mijn man. Mijn schoonvader is ook diabeet. Het antwoord is kort. We komen eraan. Gelukkig. Pappa is diabeet. En gelukkig, alles blijkt goed te zijn. Van de val weet hij niets meer. Gelukkig.