Afgelopen week was er een oud-schoolvriend van mij op bezoek. Ik had hem al twee jaar niet gezien omdat hij met zijn vrouw naar Australië was geëmigreerd (zijn vrouw is Australische). De reden dat wij ooit met elkaar in contact zijn gekomen was het feit dat we allebei diabetes hebben en dat we op school wel eens spullen van elkaar leenden als het zo uitkwam (meetapparaat, nieuw naaldje voor je pen als je weer eens vergeten was bij te vullen).

Van de noodzaak een deugd maken, het kan zèlfs met diabetes. Zo sprak ik laatst met iemand die knutselt met alles wat overblijft van haar diabetesspullen. Beschermkapjes van naalden, ampullen, dopjes van ampullen, infusiesets.... Je kunt het zo gek niet bedenken of ze maakt er wel wat van. Van lampenhouders tot sieraden en popjes. Het grappige is dat het er ook nog eens écht heel leuk uitziet; met hier en daar een kraaltje of een glittertje.

Ik heb al eens eerder tegen mijn internist gezegd dat ik niet meer zo lang bij hem wilde wegblijven. 3 maanden is normaal, maar dat werd opeens verlengd naar een half jaar met een tussentijds bezoek aan de diabetesverpleegkundige. Op zich een goed teken natuurlijk, dat je zo lang mag wegblijven, maar voor mij werkt het niet. 3 maanden lang gaat het goed, en daarna verdwijnt de discipline weer langzaam bij beetje zodat ik tegen de tijd dat ik naar mijn internist moest weer hetzelfde vervelende (dit is eufemistisch bedoeld) gevoel kreeg het níet zelf meer in de hand te hebben. En dat wil ik niet. Zijn logisch reactie was de vraag of ik hem dan zag als de boeman, de boze hond die mij dwong om mijn bloedglucosen goed te houden. Ik antwoordde ontkennend, want ik zie hem zeker niet als de waakhond die met glimmende tanden staat te wachten tot hij mag blaffen en bijten.

Op het moment dat ik boek heb ik vaak nog niet het gevoel dat ik eraan toe bent. De vakantie bedoel ik. Ik denk altijd: zal ik wel boeken? Zullen we eens lekker thuis blijven deze keer? Maar dat hebben we gelukkig niet gedaan, want ik heb er best wel zin in van het jaar. Niet te ver weg (ik ben niet zo dol op reizen) en hierdoor ook diabetes technisch gezien weinig stress.