Ik ga ervan uit dat iedereen met diabetes niet bewust heeft gekozen om met deze aandoening rond te lopen. Want hoeveel je er ook mee kunt, er zijn toch altijd beperkingen �f je moet extra je best doen om dingen te kunnen doen die voor anderen gewoon zijn. Maar eerlijk is eerlijk: ik zou ook niet graag in de schoenen van de partner van iemand met diabetes staan: dan heb je toch minimaal zoveel zorgen?

Een vriendin van mij die vroeger bij mij op het koor zat heeft ook diabetes. Al heel lang. In de tijd dat haar kinderen nog relatief jong waren, had zij wel eens hypos waarbij ze flauw viel en languit met het net gemaakte bakje yoghurt in de keuken lag. Volgens mij vergeet je dat als kind nooit. Ik weet zelf nog dat mijn vader een periode kende waarin hij heel veel hypos had; vooral s morgens als hij wakker werd. Je eerste gedachte als je de zon door het gordijn ziet komen is als kind dan: als pappa maar geen hypo heeft. En dan zijn dit nog eigenlijk de gevallen waarbij de persoon in kwestie er zelf niet zoveel aan kan doen (behalve een cursus volgen om hypos te leren herkennen). Ik ben echter inmiddels ook voor de derde keer iemand (alle drie de keren mannen trouwens) tegengekomen die alles wat diabetes betreft aan hun laars lappen. Gevolg bij de eerste: geamputeerde tenen en inmiddels zo dik dat hij bijna niet meer normaal kan lopen. De tweede: neuropathie; de hele dag pijn en chagrijnig en de derde heeft volgens zijn vrouw heel erg suiker. Ook hij zit inmiddels met zijn voet omhoog en zijn vrouw vreest echt dat er ook ��n of twee tenen af moeten. En hoe vreselijk het ook is voor de mannen zelf: ze hebben hier zelf ook een groot aandeel in terwijl hun vrouwen machteloos aan de kant toekijken hoe ook hun leven wordt verziekt. Diabetes? Je kunt het misschien maar beter zelf hebben...