Ik heb al eens eerder tegen mijn internist gezegd dat ik niet meer zo lang bij hem wilde wegblijven. 3 maanden is normaal, maar dat werd opeens verlengd naar een half jaar met een tussentijds bezoek aan de diabetesverpleegkundige. Op zich een goed teken natuurlijk, dat je zo lang mag wegblijven, maar voor mij werkt het niet. 3 maanden lang gaat het goed, en daarna verdwijnt de discipline weer langzaam bij beetje zodat ik tegen de tijd dat ik naar mijn internist moest weer hetzelfde vervelende (dit is eufemistisch bedoeld) gevoel kreeg het n�et zelf meer in de hand te hebben. En dat wil ik niet. Zijn logisch reactie was de vraag of ik hem dan zag als de boeman, de boze hond die mij dwong om mijn bloedglucosen goed te houden. Ik antwoordde ontkennend, want ik zie hem zeker niet als de waakhond die met glimmende tanden staat te wachten tot hij mag blaffen en bijten.

Ik heb er lang over nagedacht, maar ik denk nu een soort verklaring gevonden te hebben. Het was naar aanleiding van de echo die we vandaag hadden en waaruit bleek dat het kindje keurig groeit en dat alles er goed en normaal uitzag. Geen extreme groei, geen rare dingen. Na de echo volgde het combinatiespreekuur met internist en gynaecoloog; ze waren allebei dik tevreden en mijn internist merkte op: ik kan net zo goed naar huis gaan. Goede bloedglucosen, een HbA1-c van 5,0%... Binnen 5 minuten stond ik weer buiten. Blij en trots op zoveel tevredenheid. Je vraagt je dan af: doe je het voor jezelf en de baby of doe je het voor de artsen? Natuurlijk doe je het voor jezelf, maar weet je: de mens is niet goed in lange termijn denken. Ook al ken je de lange termijn effecten, als je er op korte termijn niets van merkt, dan valt het niet mee om je op die verre toekomst te richten. En dat maakt het volharden van goed gedrag om complicaties te voorkomen zo moeilijk. Reactie op korte termijn is dus belangrijk. En die krijg ik van mijn artsen met hun tevreden knik en blik naar de goede waarden in mijn status. Dus d��r doe je het uiteindelijk misschien dan toch wel voor.