Wat een heerlijke tijd zo de weken voor kerst. Mijn man is dirigent en heeft in deze tijd rond de 15 concerten af te werken. Het komt allen tezamen en het Ere zij God kan ik inmiddels wel dromen. Zelf had ik dit jaar de mogelijkheid om met 8 concerten mee te doen waarvan bij 7 als soliste. Ook geweldig om te doen maar de angst voor hypos gooit wel eens roet in het eten.

Als ik met mijn koor meezing, heb ik in het voorste mapje altijd een rol dextro zitten. Een aantal jaar geleden waren we daarin met zijn twee�n aangezien mijn koormaatje ook diabetes heeft, we konden elkaar daarin dus altijd steunen. Nu is zij helaas geen lid meer, maar de rol dextro zit er nog steeds. Ik heb hem trouwens nog nooit hoeven gebruiken maar de mogelijkheid is er. Op het moment dat ik echter een solo mag zingen, wordt het toch wel andere koek. Ook dan heb ik suikerklontjes binnen handbereik; niet alleen in mijn muziekmap, maar ook op de rand van de muziekstandaard, maar ik zou niet weten hoe ik ze ongemerkt naar binnen kan proppen mocht het nodig zijn. Ik moet er ook niet aan denken dat ik in het laatste nummer voor een solo op een stoel zit te wachten en opeens de bekende symptomen voel opkomen. Een suikerklontje is dan misschien al te laat: het concentratievermogen zakt, geen idee of ik nog zuiver kan zingen en ook de letters (in dit geval muzieknoten) willen nog wel eens gaan dansen voor mijn ogen. Er is maar ��n optie: zorgen dat ik wat hoger zit dan normaal. Helaas ging het daar in het begin van de concertenreeks nog wel eens mis en viel de bloedsuiker achteraf wel �rg hoog uit. Maar door de tijd heen werd de stress voor zowel hypos als het zingen zelf minder en kwam ik uiteindelijk weer uit op een goede bloedglucose na een concert met een gouden randje voor mensen van de Zonnebloem. We leren het wel...