|
Problemen voor gepeste kinderen met diabetes |
|
|
|
|
© Bohn Stafleu van Loghum, Marjolein
|
|
donderdag 06 januari 2005 |
|
Gepest worden op school kan speciaal schadelijk zijn voor kinderen met endocriene problemen; deze problemen kunnen variëren van diabetes type 1 tot een verlate pubertijd. Uit onderzoek blijkt namelijk dat pesten kan zorgen voor verhoogde risicos ten aanzien van hun gezondheid. Wetenschappers uit de Verenigde Staten ontdekten deze kinderen vaker psychologische problemen hadden; in het ergste geval stoppen ze zelfs met de behandeling van de diabetes.
Dr. Eric A. Storch is studieauteur en werkzaam aan de universiteit van Florida in Gainesville. Hij weet te melden dat kinderen die gepest worden omdat zij diabetes hebben, soms proberen alle symptomen die hiermee te maken hebben, te verbergen. Zo gaan ze bijvoorbeeld niet meer naar hun arts, meten hun bloedglucose niet meer of stoppen zelfs met het geven van insuline-injecties. Ook het volgen van een juist voedingspatroon komt voor.
Het is belangrijk dat ouders aan kinderen met endocriene problemen regelmatig vragen of zij gepest worden en dat zij proberen om de vervelende opmerkingen te relativeren. Uit onderzoek blijkt dat dit een mogelijke oplossing is. Ouders kunnen hun kinderen bijvoorbeeld helpen om zich beter te weren tegen pesterijen; je opstellen als de gebeten hond heeft immers vaak het effect dat het pesten alleen maar toeneemt.
Storch vertelt dat ongeveer 1 op de 5 schoolgaande kinderen regelmatig wordt gepest. Het pesten kan openlijk gebeuren in de vorm van slaan of bedreigen maar is soms ook subtiel aanwezig in de vorm van negeren of het verspreiden van roddels over het betreffende kind.
Om na te gaan wat het effect van pesten is op kinderen met endocriene problemen, hebben Storch en zijn collega's 93 kinderen ondervraagd met verschillende endocriene aandoeningen, waaronder diabetes type 1. Hieruit bleek dat de kinderen die gepest werden vaker symptomen vertoonden van depressies, zich vaker alleen voelden, banger zijn en gedragsproblemen vertonen. Storch meent dat deze kinderen waarschijnlijk met aanvullende problemen op school te maken krijgen. 'Zij hebben de uitdaging om kind te zijn en gelijktijdig iets te hebben waardoor je anders bent. Daarnaast blijkt dat kinderen met een 'zichtbare' afwijking meer ondersteuning krijgen van medeleerlingen en docenten. Daaronder valt de aandoening diabetes type 1 duidelijk niet, waardoor deze kinderen het relatief nog moeilijker hebben. |
