|
Een t goede diabetesinstelling.. |
|
|
|
|
© Bohn Stafleu van Loghum, Marjolein
|
|
vrijdag 02 juli 2004 |
|
Ieder mens met diabetes probeert een zo goed mogelijke instelling te bereiken om de kans op complicaties te reduceren. Robert M. Cohen, MD, professor endocrinologie aan de universiteit van Cincinnati College of Medicine was er vast van overtuigd dat de bloedglucosewaarden altijd zo dicht mogelijk bij normaal moeten zitten. Toen twee van zijn patinten betrokken raakten bij een auto-ongeluk als gevolg van een te lage bloedglucose, raakte hij aan het twijfelen...
Dit voorbeeld is sprekend voor het feit dat er altijd een spanningsveld bestaat tussen optimale bloedglucosewaarden die bereikt kunnen worden door een agressieve diabetes behandeling en factoren uit het dagelijks leven. Of zoals een Engels spreekwoord zegt: laat het perfecte niet de vijand zijn van het goede.
Sinds het bekend worden van de resultaten van de 'Diabetes Control and Complications trial' in 1993 en de 'United Kingdom's Prospective Diabetes Study' in 1998, zijn richtlijnen zeer streng geworden. Deze 'agressieve' aanpak van diabetes is bedoeld om het aantal amputaties, gevallen van blindheid en andere algemene complicaties terug te dringen.
Zoals zoveel richtlijnen, zijn ook de richtlijnen voor mensen met diabetes flexibel ten aanzien van factoren zoals leeftijd, werk- of studieschema en persoonlijkheid. 'Richtlijnen zijn een doel, en doelen zullen niet altijd worden gehaald, maar hoe dichter je in de buurt komt, hoe beter het is' zegt Nathaniel Clark, MD, ditist werkzaam bij de Amerikaanse Diabetes Vereniging.
Psychologen geven aan dat deze boodschap voor sommige patinten echter een te zware belasting vormt. Soms leidt een lage HbA1-c voor veel hypo's en ook is bekend dat het vele malen testen, de aandoening zelf en de behandeling ervan behoorlijk wat mentale stress kunnen veroorzaken. Het is de (zware) taak van artsen om ervoor te zorgen dat patinten zoveel mogelijk volgens de richtlijnen leven zonder hen daarin te frustreren. 'Het is een dialoog' zegt Dr. Dugdale. 'Je wilt patinten niet het gevoel geven dat ze falen wanneer ze de beschreven doelen niet bereiken. Ze raken dan minder betrokken bij de behandeling waardoor je het tegenovergestelde bereikt.' |
