|
Je hebt sporten en je hebt inspannen |
|
|
|
|
© Bohn Stafleu van Loghum, Marjolein
|
|
dinsdag 19 november 2002 |
|
Iedereen weet het: sporten is gezond. En zeker voor mensen met diabetes moet het extra gezond zijn. Het voorkomt overgewicht, je hebt minder insuline nodig en je zorgt voor een betere weerstand waardoor het lichaam beter opgewassen is tegen ziektes en bijvoorbeeld ontstekingen. Maar soms is het best moeilijk om per dag aan een bepaalde hoeveelheid beweging te komen. Ik schrok er zelf van toen ik bij mezelf naging wat ik nog aan sport deed.
In mijn jonge jaren (ahum) deed ik heel fanatiek aan sport. Ik fietste vaak 20 km naar school en weer terug, ik heb een tijdje fanatiek aan joggen gedaan (hardlopen wil ik het nog net niet noemen) en verder bezocht ik een turn- en badmintonvereniging. Niet gehinderd door enige kennis deed mijn diabetes hierin gewoon mee.
Nu een flink aantal jaren zit ik niet meer op school en heb ook niet meer de mogelijkheid om na het eten even gezellig een uurtje te gaan joggen. Je laat tenslotte je kind niet alleen achter en ook loopt er geen moeder rond die de afwas, de was en de strijk voor je doet. Ook de turn- en badmintonvereniging zijn vaarwel gezegd en hebben plaats gemaakt voor een koor en de Vereniging Industrie Pers.
Toen ik me dit realiseerde, schrok ik wel een beetje: heb ik wel voldoende beweging? Ik pakte direct de fiets, stelde mijn insulinepomp een beetje bij en ging gezellig een tochtje fietsen. Thuis gekomen even controleren: h, ik zat hoger dan ik dacht. Ik baalde een beetje; probeer je gezond te doen, word je weer afgestraft door zoiets. Ik zag alweer helemaal voor me hoe ik uit zou moeten zoeken wat precies de invloed van een fietstochtje was.
Aan de andere kant: waarom was mijn bloedsuiker niet lager, ik had me toch extra ingespannen? Mijn man wist het antwoord: jij loopt zo ook wel te rennen en te draven en wat dacht je van het huishouden doen? Je zit geen moment stil. Na even nadenken wist ik dat hij gelijk had. Ik kan me wat dat betreft ook geen badkamerbeurt herinneren die niet eindigt met een beschuitje met heeeel veel chocoladepasta op de bank. Te weinig beweging? Ik niet. Het echte leven is begonnen.
|
